AARDEPAD
Type: straat
Ligging: wijk Houtem
📍 Bekijk locatie op OpenStreetMap
Toponymie
Wijk: sociale woonwijk Houtem
Lijst der straten:
Aardepad, Aardestraat, Achterpad, Achterstraat, Biezenpad, Bloedstraat, Derdeschoofstraat, Dorstijdpad, Eggenpad, Harmoniepad, Harmoniestraat, Haverpad, Hazegras, Houtemboskerkweg, Kattepad, Kattestraat, Keiput, Keiputvoetweg, Kikkerpad, Klaverpad, Korenpad, Lange Bundervoetweg, Lange Wandeling, Leeuwstraat, Maaiveld, Negendagwand, Oogstweg, Osseneusel, Paraplupad, Paraplustraat, Pastoorstraat, Pikdorserspad, Put, Rodenbachplein (Albrecht), Rodenbachweg, Root, Schriekwegel, Sint-Amalbergepad, Sint-Rochusstraat, Spreeuwenhoek, Ter Kamerenpad, Ter Kamerenweg, Teresianenstraat, Vierbunder, Vierbunderpad, Vlasaard, Vlegelpad, Wanneweg, Wijnputvoetweg, Zaaitijdstraat, Zomertijdpad
Naam: huidige straatnaam (voetweg) zie ook Aardestraat
Toponymie: ‘veldnaam’ – geen enkel verband met plaatsnamen in die buurt
Bronnen
- Onroerend erfgoed
- Calderon, A. — Historiek der straten van Vilvoorde (1993)
Sociale woonwijk – opdrachtgever: Inter Vilvoordse Maatschappij voor Huisvesting
Sociale woonwijk met een opvallend experimenteel karakter en stedenbouwkundige kwaliteit, gerealiseerd in opdracht van de Inter-Vilvoordse Maatschappij voor Huisvesting vanaf de tweede helft van de jaren zeventig naar ontwerp van het Antwerps Stedenbouwkundig Studiebureel van architecten Walter Toubhans en Walter Cogge. De parkwijk werd ingewijd op 17 september 1982. Grootschalige woonwijk met meer dan 500 eenheden die quasi allemaal nog in het bezit zijn van de huisvestingsmaatschappij, doch in tegenstelling tot de vroegste plannen, slechts een fractie vormen van de ambitieuze wijk die was voorzien. Vilvoorde kende na de Tweede Wereldoorlog een sterke industriële groei door haar ligging nabij Brussel, een verbetering van de bereikbaarheid via spoor en water, en de werkgelegenheidspolitiek van de overheid na de Tweede Wereldoorlog, meer bepaald het stimuleren van wonen buiten de grote centra samen met een regionale expansiepolitiek. De toenmalige 'Le Foyer Vilvordien' probeerde hiervoor oplossingen aan te reiken. Omstreeks het einde van de jaren zestig voorzag de maatschappij op gronden in het gehucht Houtem, ten oosten van het kanaal, de uitbouw van een sociale woonwijk. Pas enkele jaren later werd het ontwerp toevertrouwd aan Walter Cogge en Walter Toubhans, die de ontwerpers waren van het opgemerkte, nooit gerealiseerde stedenbouwkundig plan ‘Een stadshart voor Antwerpen Linkeroever’ (1968).
De sociale woonwijk van Houtem vormt een sterke reductie van de concepten uit laatstgenoemd plan. Toch gingen aan de uiteindelijke realisatie talrijke, heel ambitieuze voorontwerpen vooraf die kaderden binnen een stedenbouwkundige tendens tot het opvoeren van densiteit, een schaal aangepast aan de bewoners, een weloverwogen circulatie met ondergeschikte rol voor de auto en de aanwezigheid van collectieve voorzieningen. De ontwerpers ambieerden immers in eerste instantie de bouw van een stad voor 15.000 inwoners met een uitgewerkt handelscentrum. Hierbij hanteerden ze een concentrisch principe met een afname in densiteit van de bebouwing in het centrum van de stad naar de omringende residentiële zones. Het bestaande wegennet van het gehucht werd geïncorporeerd, onder meer door de hoofdweg te verlengen tot een volwaardige ringweg. Toch ontbrak een echte relatie tussen de nieuwe wijk en het bestaande dorpscentrum. De breuk tussen beide werd in een later ontwerp versterkt door het invoegen van een tussenliggende groenzone, gecombineerd met groenzones in de nieuwe wijk.
Uiteindelijk werd door de sociale huisvestingsmaatschappij slechts een derde van de voorziene gronden aangekocht. De vooruitstrevende voorontwerpen werden hierdoor sterk gereduceerd in omvang tot een plan voor een wijk met 2.000 inwoners, met beperktere groenzones en een gewijzigde ontsluiting met een centrale as vanaf de Haesendonckstraat in plaats van de geplande ringweg. Diverse aspecten binnen het concept van de wijk vereisten een grote financiële input, bijvoorbeeld ommuurde tuinen, de relatief lage densiteit van de wijk, de aandacht voor publieke ruimte en de uitbouw van een voetgangersnetwerk. Dankzij het enthousiasme van P. Rummens, toenmalig directeur van de huisvestingsmaatschappij, in combinatie met een infrastructuursubsidie vanuit de Wet Brunfaut, was de realisatie toch mogelijk. Deze kwam uiteindelijk tot stand in twee fases, namelijk een eerste vanaf 1979 en vervolgens vanaf 1981.
De algemene wegenaanleg van de wijk werd uitgevoerd door het Brusselse Studiebureau W. Puls. De eerste bouwfase omvatte 406 wooneenheden, waaronder 304 eengezinswoningen volgens vijf types en 102 appartementen van zes types verdeeld over vier complexen. De plannen van deze fase werden goedgekeurd in 1976 en ontworpen door architecten Walter Toubhans en Paul Doms. De uitvoering werd aanbesteed aan het Studiebureau voor groenvoorziening Tesseur vanaf 1977. Het zuidelijk deel van de wijk vormde de tweede bouwfase, die in totaal 156 eengezinswoningen omvatte en gerealiseerd werd vanaf 1979. Het aanlegplan van deze fase ontwierp Toubhans in samenwerking met landschapsarchitect Johan D’Huyvetter; de architectuur werd ontworpen in samenwerking met Rogier De Winter. Naast huisvesting was een beperkt aantal collectieve voorzieningen aanwezig. Een klein handelscentrum met zes woonwinkelhuizen (Eggenpad 3-25) werd gerealiseerd naar een ontwerp van Toubhans uit 1979 en uitgevoerd door aannemer Marcel Smets. Toubhans en Doms, met medewerking van studiebureau J. Daenen en adviesbureau engeneering CHF, ontwierpen in 1980 in opdracht van de huisvestingsmaatschappij een wassalon met aansluitend garagecomplex aan de Derdeschoofstraat. Dit gebouw werd gerealiseerd door de tijdelijke vereniging van aannemers Marcel Smets (Mechelen), nv Vanderstraeten (Lummen) en nv Koramic (Kortrijk). Ook een paviljoen met kinderkribbe was voorzien in de wijk.
Cogge, Walter (Ontwerper), D'Huyvetter, Johan (Ontwerper), De Winter, Roger (Ontwerper), Doms, Paul (Ontwerper), Toubhans, Walter (Ontwerper)
Archief Architect-stedenbouwkundige Walter Toubhans i.s.m. Paul Doms: bouw appartementsgebouwen en woningen: voorontwerpen, tekeningen, briefwisseling, lastenboek, tijdschrift- en krantenartikels (1974-1982)
1ste fase: appartementsgebouwen A, B, C en D; appartementsgebouwen (1975)
2de fase: 70 eengezinswoningen (1981) luifels centraal plein (1981) commerciële panden (1980-1982)
herstelling/aanpassing (1989-1992)
In tegenstelling .../... 'berg'.